Strona główna / Zeszyty szkolnych inspiracji / System zapewninia jakości - zeszyty szkolnych inspiracji
 
 


Licznik
      

SYSTEM ZAPEWNINIA JAKOŚCI


 

Dobra szkoła, czyli jaka?
Wszyscy chcemy, aby szkoły były lepsze. Rzeczywista poprawia jakości pracy szkół wymaga najpierw odpowiedzi na pytanie: co to znaczy dobra szkoła? To już nie jest takie proste. Szukając tej odpowiedzi można odwołać się do zobiektywizowanych kryteriów jakości, na przykład wyznaczonych przez ekspertów standardów pracy szkoły, albo do opinii i przekonań osób pracujących i uczących się w danej placówce. Cechy dobrej szkoły, nazywane często standardami, mogą pojawić się w wyniku negocjacji przeprowadzonych przez różne grupy interesów, decyzji władz czy postulatów klientów. Zawsze jednak kryteria, według których ocenia się szkołę – sformalizowane lub nie – muszą być znane i akceptowane przez osoby mające wpływ na działanie szkoły. Społeczeństwo obywatelskie i wolny rynek narzucają uwarunkowania, w których trudno projektować jednolity system oświatowy. Dobre szkoły mogą i powinny się od siebie różnić.

Dobre szkoły powinny umieć i móc samodzielnie decydować o celach swojej pracy i metodach ich osiągania, dostosowanych do potrzeb danej społeczności. Takie podejście w pewnym sensie utrudnia zarządzanie systemem oświatowym, a wręcz uniemożliwia odgórne sterowanie wszystkimi aspektami pracy pojedynczych szkół. Niezbędna jest więc autentyczna decentralizacja kierowania systemem oświatowym. Decentralizacji powinien towarzyszyć zestaw akceptowanych, ambitnych i motywujących zadań stawianych szkołom. W dzisiejszej sytuacji najważniejsze jest upodmiotowienie szkół i nauczycieli przez przekazanie im prawa i odpowiedzialności za jakość pracy. Oznacza to konieczność zbudowania w każdej szkole wewnętrznego systemu zapewniania jakości.

Próby poprawiania pracy szkoły nie mogą się opierać jedynie na oczekiwaniu, że wyznaczone cele da się osiągnąć po prostu wykonując te same czynności coraz szybciej i pracując ciężej. W dobrym zarządzaniu chodzi o osiąganie tych samych celów mniejszym wysiłkiem. W większości obszarów aktywności zawodowej (w produkcji, handlu, usługach) obowiązują proste reguły związane z zarządzaniem. Dotyczy to także szkoły. Aby coś osiągnąć, trzeba mieć przede wszystkim konkretny i osiągalny cel. Aby go wyznaczyć, należy dobrze rozpoznać bieżącą sytuację. Potem koniecznie trzeba zaplanować działania, uwzględniając w planowaniu ustalenie sposobów śledzenia, w  jakim stopniu udaje się go osiągać i rozpoznania, że cel został rzeczywiście osiągnięty.

I. Kiedy w szkole działa system zapewniania jakości?
Oczekiwania wobec szkoły rosną, otwartość zainteresowanych w ich formułowaniu także. Tymczasem nauczyciele i dyrektorzy szkół czują się przeciążeni – zmęczeni sytuacją, reformami, koniecznością nieustannego tłumaczenia się ze swoich poczynań. Działania nastawione wyłącznie na udowadnianie, że pracujemy dobrze albo na miarę swoich sił (zwłaszcza, jeśli nie jest do końca zdefiniowane, co to oznacza „dobrze”), mogą być wielce niesatysfakcjonujące. Odchodzi się więc dzisiaj od zapewniania jakości wyłącznie przez kontrolę pracy nauczycieli. Uświadomiono sobie bowiem, że dobre nauczanie to trudne zadanie, które raczej powinno otrzymać wsparcie w postaci strategicznego doradztwa, niż szczegółowych wytycznych i ścisłej kontroli nie tyle procesu, co jego efektów.


W niektórych szkołach nauczyciele są świadomi tego, jak pracują, są samokrytyczni i refleksyjni. Dzięki rozmowom w zespołach wypracowują rozwiązania problemów czy przygotowują plany reform w swojej szkole. Takie placówki można by nazwać „samonaprawiającymi się”, ale z pewnością nie są one typowe. Większości potrzebny jest sposób działania: system zapewniania jakości.


Podstawowy problem w przedstawianiu systemu zapewniania jakości tkwi w popularnym nieporozumieniu: nieodróżniania tego terminu od terminu kontrola jakości. Aby stworzyć system zapewniania jakości nie wystarczy tylko zorganizowanie oceny końcowego rezultatu. William Edwards Deming, którego uważa się za twórcę idei jakości totalnej (TQM) mówi: „Masowa kontrola wyłącznie efektów produkcji jest rozrzutnością i marnotrawstwem”, to znaczy marnotrawstwem jest badanie jakości tylko na końcu procesu, zamiast stałego i planowanego jej monitorowania. To tak, jakby praca szkoły oceniana była wyłącznie na podstawie wyników osiąganych przez uczniów podczas końcowych egzaminów. Braki w produkcji się odrzuca, kosztami obciąża wykonawców. Aż strach pomyśleć, cóż miałoby to oznaczać w szkole. Dlatego o jakości musimy myśleć na wszystkich etapach zarządzania i ze względu na nią zrewidować własny sposób pracy.


Kontrola jakości zakłada istnienie osobnego procesu, a wręcz „działu” w organizacji pracy szkoły, odpowiedzialnego za badanie efektów pracy. Zapewnianie jakości nie potrzebuje do swego funkcjonowania zewnętrznej kontroli. Jakość musi zostać wbudowana w codzienne działanie szkoły. Osoby pracujące nad jakimś zadaniem stają się w sposób świadomy i planowy odpowiedzialne za cel, przebieg i jakość własnej pracy.

II. Jak działa system zapewniania jakości?
Aby realizacja takiego planu była możliwa i dokonały się zmiany w kulturze organizacyjnej, koniecznie trzeba wziąć pod uwagę pewne wartości. Ich akceptacja jest warunkiem powodzenia. Nauczyciele pracujący w takiej szkole powinni czuć, że pracują w instytucji, w której ważne są następujące idee:

  • Autonomia zespołu nauczycielskiego – tylko pracownicy, którzy wierzą, iż mają możliwość podejmowania ważnych decyzji są w stanie zaangażować się na poziomie, w którym wezmą odpowiedzialność za jakość działania organizacji.
  • Poczucie autorstwa – przekonanie o własnej niezależności pozwala na twórcze planowanie i działanie, poczucie współudziału w planowaniu uzasadnia autentyczne zaangażowanie.
  • Praca zespołowa – działanie szkoły jest przedsięwzięciem zespołowym i chociaż w dotychczasowej praktyce szkoła raczej wzmacnia indywidualizm, trzeba wiedzieć, że nie da się budować organizacji uczącej się w gronie indywidualistów  –  do tego potrzebny jest zespół. 
  • Otwartość szkoły – pracując w zespole nie można tworzyć enklaw – odciętych od świata placówek; system zapewniania jakości wymaga przepływu informacji, szkoła musi się otworzyć na zewnątrz.
  • Ważna społecznie rola szkoły i pracy nauczycieli – nie uda się wprowadzanie powyższych wartości, jeżeli zapomni się o kluczowej roli szkoły w społeczeństwie.

Warto także podkreślić zaangażowanie prawie wszystkich nauczycieli w problemy szkoły oraz współpracę między nauczycielami, otwarte mówienie o trudnych sprawach oraz wspólne poszukiwanie rozwiązań. Cieszę się z tego, że usystematyzowaliśmy sobie pracę, staramy się dobrze ją organizować. Nauczyciele wiedzą, czego od nich oczekuję jako dyrektor.
Beata Kacprowicz, Szkoła Podstawowa nr 3, Malbork

Podstawowy schemat działania proponowany tym, którzy przystępują do budowania systemu zapewniania jakości jest stosunkowo prosty. Należy zadbać, aby działania przebiegały zgodnie z czterema podstawowymi etapami. Pierwszy z nich to planowanie działań, które musi wynikać z diagnozy sytuacji i ustalenia potrzeb. Ten etap wymaga dokładności i precyzji oraz dobrze zorganizowanej współpracy. Największym zagrożeniem dla sprawnego funkcjonowania systemu jest tworzenie schematu działania tylko przez mała grupę pracowników. Bardzo często zdarza się wtedy, iż pozostali nie rozumieją swoich zadań, nie podzielają entuzjazmu dla wybranych celów, a nawet sabotują proponowane działania. W drugim etapie podejmuje się działania zmierzające do wykonania planu. Kluczowym zagadnieniem jest spowodowanie, aby wszyscy pracownicy czuli się odpowiedzialni za wykonywane zadanie oraz zaprojektowanie sprawnego systemu zbierania informacji na temat postępu prac. W ten sposób budujemy system monitorowania działań. Kolejny etap decyduje o tym, czy uda nam się zbudować organizację uczącą się. Warunkiem rozwoju szkoły w takim kierunku jest sprawdzanie „jak nam idzie” oraz podejmowanie krytycznej refleksji w grupie profesjonalistów. Ważne są pytania w rodzaju: co się wydarzyło, dlaczego tak się stało, co możemy zmienić? Jeżeli uda się przeprowadzić zespół przez etap trzeci i pojawią się wnioski i rekomendacje modyfikacji można przejść do czwartego etapu, w którym podejmuje się właśnie takie zmodyfikowane działania.

Sprawne budowanie systemu zapewniania jakości zależy zarówno od wprowadzania w pracę szkoły jego kolejnych elementów strukturalnych (na przykład kolejnych etapów działania), jak i zapewniania warunków sukcesu (na przykład ciągłego doskonalenia nauczycieli, czy sprawnej komunikacji). System zapewniania jakości, chociaż powinien być budowany według przedstawionego schematu, może się różnić w poszczególnych placówkach w zależności od potrzeb i decyzji podejmowanych przez zespół nauczycieli. Systemy zapewniania jakości mogą się różnić celami, metodami (technikami), ale muszą być oparte na ocenie (samoocenie) aktualnej sytuacji, zdefiniowanych celach działania i pomysłach, w jaki sposób przejść od stanu aktualnego do stanu planowanego. Ogólnie mówiąc system zapewniania jakości to po prostu sposób działania organizacji (ludzi) zgodny z określonymi i przyjętymi przez wszystkich procedurami umożliwiającymi stałe, systematyczne, świadome i zgodne z oczekiwaniami podnoszenie jakości pracy tej organizacji.

Działanie zgodnie z systemem zapewniania jakości przydaje się, gdy rozważamy zorganizowanie czegokolwiek. Dzisiaj, po kilku latach wdrażania systemu stosujemy go już często nieświadomie.
Nie zawsze nazywamy kolejne etapy, ale nasze kroki działania mają właśnie ten rytm. Nie wszyscy moi nauczyciele przyznają, że system zapewniania jakości im pomaga, ale najczęściej, gdy poprzestajemy na nieskoordynowanych i nieprzygotowanych działaniach, nie osiągamy sukcesu.
Zbigniew Jelonek, Społeczna Szkoła Podstawowa nr 11 STO, Warszawa

 

III. Dlaczego cele są takie ważne?
Konstruując cele stosujemy różne poziomy szczegółowości. Czasami są to konkretne zadania, czasami wizje rozwoju. Uczniom w naszej szkole zapewnimy dostęp do komputera na każdej lekcji, albo nowe technologie będą wykorzystywane dla podniesienia efektywności procesu nauczania. Cele określone dla pewnego systemu i powszechnie znane nazywane są też standardami. Pojęcie standardu edukacyjnego niesie jednak ze sobą naturalną niejasność. Czy jest to pewien przeciętny poziom usług edukacyjnych, niezbędne minimum czy też może wzorzec idealny, do którego należy dążyć?

 Dzisiaj najpopularniejsze dwa znaczenia terminu „standard” to: wzorzec, model idealny czyli swego rodzaju płaszczyzna odniesienia lub gwarancja jakości, mechanizmy i procedury mające sprawić, że wytworzony produkt rzeczywiście osiągnie określoną jakość.

Standardem może być pożądany stan w jakimś obszarze pracy szkoły, sytuacja w jakiej proces kształcenia i wychowania osiągnie oczekiwaną jakość.

Stan ten powinien zostać określony przez nauczycieli danej szkoły, przy uwzględnieniu opinii  uczniów i ich rodziców. Może się też pojawić lista stworzona poza szkołą, jak w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie szczegółowych zasad sprawowania nadzoru pedagogicznego , w którym podjęto próbę opisania szkoły przez przedstawienie listy standardów i towarzyszących im przykładowych wskaźników. Standardy powinny być opisane przez szczegółowe wskaźniki (ilościowe, np. wyniki egzaminów, frekwencja; jakościowe, np. klimat wspierający nauczanie). Standardy ogólne muszą zostać „rozpisane” na szczegółowe kryteria i wskaźniki, które pomogą stwierdzić, czy działania podejmowane w danym obszarze zapewniają osiągnięcie standardu. Wskaźnik określa stopień wypełnienia wybranego standardu, czyli realizacji celu, opisuje stan w badanym obszarze pracy szkoły.

Niektórzy wierzą, iż w momencie wprowadzenia standardów wszystko stanie się jasne i zrozumiałe – wreszcie będzie wiadomo jak uczyć, w jakim kierunku wychowywać uczniów, jak pracować. To niestety nieprawda – istnieje przecież wiele standardów pracy szkoły, które – choć wszystkim znane – nie są wcale osiągane. Są nauczyciele, dyrektorzy, a nawet pracownicy administracji oświatowej, którzy traktują je jak pobożne życzenia, których i tak nie da się spełnić. Ponieważ tak sądzą, nie planują, jak sprawdzać stopień ich realizacji, ani jak można je osiągnąć.

Skoro dobre szkoły mogą się różnić, dyrektorzy i nauczyciele powinni samodzielnie tworzyć standardy swojej pracy i równocześnie określać sposoby ich monitorowania. Oczywiście te wewnętrzne standardy mogą i powinny pozostawać w związku ze standardami zewnętrznymi. Wspólna praca nad określeniem standardów oraz ich realizacją sprzyja powstaniu przyjaznego środowiska, w którym nauczycielom łatwiej będzie dyskutować o słabościach szkoły i własnej pracy, a także dążyć do ich usunięcia. W ten sposób może powstać wewnętrzny system kontroli jakości, o którego kształcie zdecyduje zespół nauczycielski, a nie tylko zewnętrzny nadzór pedagogiczny. Szkoły muszą mówić swoim głosem, to warunek autentycznego nauczania i poczucia odpowiedzialności za jego efekty. Opracowanie standardów może być równie ważne jak działania służące ich wypełnieniu i osiągnięcie zamierzonych rezultatów.

Takie wspólne uzgadnianie celów umożliwia:

  • określenie wymagań wobec nauczycieli, dyrektora i innych pracowników szkoły,
  • zdefiniowanie jawnych i przejrzystych  kryteriów ich oceniania,
  • porównywanie wyników nauczania,
  • sprecyzowanie celów nauczania i uświadomienie ich uczniom,
  • zwiększenie wiarygodności szkoły, 
  • stworzenie warunków dla rozwoju organizacyjnego szkoły przez poprawę sposobów podejmowania decyzji,
  • realistyczne określanie celów pracy i sposobów oceny stopnia ich urzeczywistnienia, oraz modyfikowania działań, aby szkoła stała się lepsza,
  • wzrost motywacji szkolnej społeczności do wspólnej pracy,
  • powstanie przyjaznego środowiska, dającego oparcie nauczycielom w procesie doskonalenia zawodowego,
  • łatwiejsze kontakty z opinią publiczną i  może być początkiem publicznej debaty na  temat jakości usług edukacyjnych,
  • kształtowanie samodzielnego i niezależnego sposobu myślenia nauczycieli, uczniów i rodziców o szkole, 
  • zbliżenie polskiej edukacji do systemów europejskich.

Aby standardy (cele), mogły przynieść wymienione powyżej korzyści powinny:
1. Zostać opracowane lub wybrane przez radę pedagogiczną z uwzględnieniem opinii uczniów, rodziców i społeczności lokalnej. W ten sposób istnieje spora szansa, iż są rozumiane i akceptowane przez osoby, od których zależy ich realizacja.
2. Dotyczyć najistotniejszych wymiarów pracy szkoły, tak by służyły zaspokajaniu jej najważniejszych i rozpoznanych potrzeb. Powinny również być zmieniane i modyfikowane w zależności od tych potrzeb.
3. Być realistyczne, czyli możliwe do realizacji. Warto by posiadały zaplanowane z góry, wymierne kryteria, które pomogą w ocenie poziomu realizacji.

IV. Jak zabrać się do budowania systemu zapewniania jakości?
Nauczyciele – na zebraniach zespołów przedmiotowych, rad pedagogicznych, a także w czasie przerw między lekcjami – często rozmawiają o tym, na co należy naprawdę zwracać uwagę ucząc i wychowując. W ten sposób, czasem nawet nieświadomie, wypracowują własną definicję „dobrej szkoły”. Proponujemy pójść o krok dalej: zamienić te nieformalne rozmowy w otwartą ogólnoszkolną debatę na temat celów dydaktycznych i wychowawczych szkoły oraz metod ich realizacji. Owocem takiej dyskusji będzie przyjęcie własnych standardów pracy szkoły i określenie wskaźników.

Standardy określają wprawdzie pożądane warunki edukacji, ale naprawdę zaczynają działać dopiero wtedy, gdy się je rzeczywiście próbuje spełnić.

Szkoła może stać się lepsza, gdy jej pracownicy wiedzą, na jakich elementach nauczania i wychowania powinni się skupić, co najbardziej szwankuje i wymaga najpilniejszej zmiany. Temu właśnie służy wewnętrzne monitorowanie jakości pracy.

Procedura planowania, działania i monitorowania efektów umożliwia właśnie systematyczną kontrolę jakości pracy, na przykład sprawdzenie, czy wprowadzenie interaktywnych metod nauczania wpływa na poziom umiejętności formułowania własnego zdania albo, czy opracowane właśnie zasady oceniania istotnie powodują, że uczniowie są bardziej rzetelnie i obiektywnie oceniani. Prezentujemy przykład procedury stosowanej w programie „Szkoła ucząca się” (SUS).

Procedura SUS – krok po  kroku
Aby działać planowo i skutecznie, musimy poszukiwać odpowiedzi na trzy pytania:

  • Co chcemy osiągnąć? 
  • Jak sprawdzić, co się udało? 
  • Co dalej?

Działania można rozłożyć na kolejne kroki:
1. Diagnoza potrzeb – czego potrzebujemy, skąd wiemy, że tego potrzebujemy, jak możemy udowodnić, że tego potrzebujemy?
2. Wybór obszarów – co jest dla nas najważniejsze i czym chcemy się zająć najpierw?
3. Określanie celów – co chcemy osiągnąć, jakie są nasze konkretne cele?
4. Powołanie zespołów zadaniowych – kto zajmie się poszczególnymi problemami?
5. Przygotowanie warunków oceny działań – po czym poznamy, ile nam się udało osiągnąć, jakie proponujemy wskaźniki?
6. Badanie stanu początkowego – jak wygląda sytuacja w zakresie proponowanych wskaźników?
7. Planowanie działań – jakie mamy główne zadania do wykonania, kto je wykona, w jakim terminie, czego potrzebujemy do realizacji zadań?
8. Określanie kryteriów sukcesu – jakie rezultaty nas zadowolą?
9. Działanie – jak pracujemy, w jaki sposób koordynuje się działania?
10. Monitorowanie działań - kto jest odpowiedzialny za kontrolę wykonywania działań, jak sprawdzamy rezultaty na poszczególnych etapach?
11. Sprawdzenie stanu końcowego – czy poprawiła się sytuacja w zakresie proponowanych wskaźników?
12. Wnioski i refleksja – co z tego wynika, co można zrobić lepiej, co będziemy robić dalej?

Nasza szkoła przystąpiła do programu SUS z pełną świadomością tego, czego się chce nauczyć i co chce osiągnąć. Wiedzieliśmy, że nasze dotychczasowe, codzienne działania, muszą zostać poddane weryfikacji, żeby stały efektywne. Planowanie pracy, sposób wyboru celów, monitoring, ewaluacja - to pojęcia  które były dla nas bardzo ważne jeszcze przed przystąpieniem do programu „Szkoła Ucząca Się”.

Włączyliśmy się do realizacji tego programu, bo chcieliśmy wspólnie z CEO i innymi placówkami tworzyć coraz to lepszą szkołę. W tej współpracy najbardziej jesteśmy zadowoleni z wprowadzenia wewnątrzszkolnego systemu zapewniania jakości. Szóstka SUS-owska sprawdza się u nas znakomicie. Na nasz sukces wpływ miała również zmiana sposobu pracy Rady Pedagogicznej i innych członków społeczności szkolnej, praca zespołowa i stosowanie alternatywnych metod i form mierzenia jakości naszej pracy.

Zostałam poproszona przez naszego wizytatora o zaprezentowanie szkolnego systemu zapewniania jakości na forum dyrektorów szkół. Omawiałam ten problem wykorzystując „szóstkę SUS-owską”. Prezentowałam również z powodzeniem program SUS w WOM w Katowicach na konferencji wojewódzkiej dla dyrektorów szkół.
Kazimiera Podczaszy,  Szkoła Podstawowa nr 2, Świętochłowice

V. Czym jest program Szkoła ucząca się

Centrum Edukacji Obywatelskiej we współpracy z Polsko-Amerykańską Fundacją Wolności przygotowało i prowadzi program SUS (Szkoła ucząca się), który pomaga szkołom w zaprojektowaniu modelu rozwoju organizacyjnego szkoły polegającego na tworzeniu systemu zapewniania jakości
Klub "Szkół uczących się" to ogólnopolska sieć szkół, które chcą wspólnie określić, czym jest dobra szkoła, i wspierać się wzajemnie w podnoszeniu jakości swojej pracy. Podstawą działania szkół, należących do Klubu SUS, są:

  • współpraca w zespołach nauczycielskich;
  • określanie celów edukacyjnych i wychowawczych w sposób pozwalający na kontrolę stopnia ich realizacji;
  • rzetelne monitorowanie efektów swojej pracy;
  • refleksja nad stosowaną praktyką dydaktyczną, wychowawczą i organizacyjną;
  • tworzenie społeczności szkolnej opartej na współpracy nauczycieli, rodziców i uczniów;
  • współpraca pomiędzy uczestnikami Klubu oraz otwarta dyskusja o napotykanych problemach.

Każda szkoła zgłaszająca się do programu przygotowywana jest do pracy zgodnie z procedurami SUS podczas trzech cykli szkoleń, z których każdy stanowi całość.

Pierwszy cykl szkoleniowy to „Diagnoza i kierunki rozwoju szkoły”. Zespół nauczycieli przygotowywany jest do przeprowadzenia diagnozy jakości pracy szkoły i konstruowania raportu o stanie szkoły. Przeprowadzane jest badanie i opracowywany raport (wewnętrzne mierzenie jakości). Nauczyciele uczą się analizować i prezentować raport oraz ćwiczą prowadzenie rady pedagogicznej, na której omawia się jego wyniki.

Drugi cykl szkoleniowy to „Procedury szkoły uczącej się”. Nauczyciele uczą się, jak wspólnie z całą radą pedagogiczną określać standardy własnej pracy, realizować je oraz prowadzić rzetelną ocenę metod oraz efektów nauczania i wychowywania. Samodzielnie tworzą mierzalne cele pracy szkoły, przygotowują wskaźniki, które pomogą ocenić, w jakim stopniu udało im się osiągnąć zamierzone cele, ustalają działania i plan realizacji standardów. Konstruują narzędzia do monitorowania efektów własnych działań i uczą się pracować zespołowo tworząc zespoły zadaniowe. 

Trzeci cykl szkoleniowy to „Przygotowanie do panelu”. Nauczyciele poznają zasady krytycznej dyskusji i analizy tego, co udało im się osiągnąć u siebie w szkole. Odbywa się to podczas paneli koleżeńskich, które stają się swoistym forum wymiany doświadczeń między szkołami należącymi do Klubu SUS. Szkoła po panelu może uzyskać tytuł Szkoły Uczącej Się.

Mamy nadzieję, że dzięki temu szkoły będą mogły lepiej sprostać edukacyjnym potrzebom uczniów, służyć rozwojowi społeczności lokalnych i podjąć wyzwania współczesnego świata. Staną się też przyjaznym miejscem pracy pozwalającym nauczycielom na rozwój indywidualny i osiąganie sukcesów.

System Zapewniania Jakości w szkołach wiodących SUS

W naszej szkole traktujemy SUS jako system zapewniania jakości. Wykorzystuję do wewnętrznego mierzenia wszystkie działania nauczycieli w zespołach zadaniowych. Wykorzystam wszystkie dane do raportu końcowego; mam zamiar przedstawić go na koniec roku Wszystko zaplanowaliśmy na początku roku i tego się trzymamy planując konkursy, działania naprawcze itp. Mamy dużo własnych kwestionariuszy ankiet, a więc dysponujemy diagnozą oraz analizą i propozycjami konkretnych rozwiązań. Pracujemy zgodnie z procedurami również, kiedy organizujemy w szkole jakąś większą imprezę. Rozpisujemy dokładnie wszystkie działania, terminy i osoby odpowiedzialne.
Beata Kacprowicz, Szkoła Podstawowa nr 3, Malbork

To dzięki „6” uczyliśmy się patrzeć inaczej na podmioty szkoły i ich funkcję w szkole. Cieszymy się z tego, że nauczyliśmy się mierzyć jakość naszej pracy i jakość szkoły.
Teresa Michalak, Szkoła Podstawowa, Karniewo

SUSowska "szóstka" jest chyba najbardziej doskonałym systemem zapewniania jakości pracy w szkole spośród tych , które znamy. Nie jest to tylko nasze zdanie ale podziela je również Kurator Zachodniopomorski, który uznaje certyfikat SUS za stosowanie przez szkołę systemu zapewniania jakości i zwalnia te placówki z zewnętrznego mierzenia jakości.
Jacek Stec, Gimnazjum nr 5, Koszalin

 

Opracowanie: Grażyna Czetwertyńska, Grzegorz Mazurkiewicz
Rysunki: Danuta Sterna

 

POBIERZ ZESZYT W PLIKU PDF